Wat zullen we drinken, zeven dagen lang?

 

Koffie

Zwarte thee

Frisdranken

Cacao

Alcohol

Water

Hoe komt het dat mensen zoveel moeten drinken?

Leidingwater

Fruit- en groentesappen

Melk

Kruidenthee

Bijzondere dranken

 

 

In het kader van een gezonde levens- en voedingswijze stelt zich de vraag naar het effect van allerlei gangbare dranken op onze gezondheid.  Wat is nu eigenlijk het beste wat we kunnen drinken?  We overlopen enkele klassieke dorstlessers.

 

Koffie bevat cafeïne, een  alkaloïde dat ook in vrij grote hoeveelheid voorkomt in zwarte thee, cacao, cola, guarana, maté,…:

 

Als negatieve symptomen leidt het dagelijks, soms zelfs eenmalig drinken van koffie echter tot:

 

Cafeïne wordt verder in verband gebracht met diabetes, geboortedefecten, pancreaskanker, oorsuizingen, spiertrillingen, bloedsuikerspiegelschommelingen,…  Door de negatieve invloed van koffie op de pancreas en de insulineproductie, stijgt de behoefte aan suiker, wat een rol kan spelen bij overgewicht.

Bij de teelt en productie van koffie komen heel wat stoffen kijken: intensieve chemische bemesting, sproeibeurten, suiker, vet, het roosteren (dioxines).  Decaféiné koffie bevat meer residuen van benzeen en andere extractiestoffen.

 

Om het gebruik van koffie te verminderen, kan men ev. 2/3 koffie met 1/3 cichorei mengen of granenkoffie’s (niet bij glutenintolerantie) of andere koffievervangers geleidelijk aan toevoegen aan de koffie om zo aan de smaak te wennen.  Er bestaat ook koffie gemaakt van gebrande paardenbloemwortel, een weldaad voor lever, gal en maag.  Men kan ook slappere koffie maken maar de smaak versterken door toevoegen van wat gemberpoeder, kardamon of cacaopoeder.

Ev. kan men als alternatief tijdelijk cafeïnevrije koffie nemen, graankoffie, vruchtenkoffie, malt (uit gerst), cichorei, dendelio (uit paardenbloemwortel), bardan (uit kliswortel), of koffie van granen, peulvruchten, vruchten en wortelen.

Wie dat wil, kan koffie ook geleidelijk aan vervangen door bvb maté, de zgn ‘jezuïetenthee’, gemaakt van een soort hulst, dat in heel Zuid-Amerika wordt gedronken.  Op twee volle koffielepels maté 200 ml heet water gieten; hoeft slechts 5 minuten te trekken.  Ten zeerste opwekkend.

 

Uit schrik voor het toenemend gezondheidsbewustzijn van de consument en een dalende consumptie van koffie, zijn de producenten blijkbaar begonnen allerlei onderzoekingen te financieren om gezonde aspecten aan koffie aan te tonen.  Een Amerikaans onderzoek op zo’n 200.000 deelnemers heeft aangetoond dat bij regelmatig koffiegebruik het risico op diabetes type 2 afneemt met 35%.  In het licht van de negatieve invloed van koffie op de pancreas en talrijke andere organen en systemen, is dit onbegrijpelijk.

We leven in een cultuur en economie waar de mensen constant moeten opgepept worden d.m.v. talrijke stimuli om mee te kunnen blijven draaien in het circus en koffie past heel goed in dit kader, evenals tabak, bier, wijn, Engelse of Chinese thee, energydrinks, enz.  De keerzijde van deze nationale oppepperij laat zich meer en meer aftekenen: vermoeidheid, chronische vermoeidheid, burnout, fibromyalgie, depressie, enz.  Het aantal mensen dat niet meer mee kan of wil, stijgt met de dag.

De mogelijke nadelen van koffie zijn zo groot dat ze niet opwegen tegen enige voordelen.  Af en toe een tasje koffie bij een sociale gelegenheid zal het verschil niet maken, maar het continu dagelijks en langdurig gebruik van koffie ondermijnt de gezondheid, evenals, uiteraard, vele andere factoren zoals het gebruik van industriesuiker, geraffineerde vetten, alcohol, stress, enz.

Men promoot nu ook koffie voor uitwendig gebruik als stimulerend huidverzorgingsproduct.  Er zijn altijd mensen die geld teveel hebben en hun eigenwaarde willen oppeppen met een schoonheidsbehandeling, maar zij begrijpen niet hoe gezondheid werkt en welke middelen of methodes een vorm van bedrog en geldklopperij zijn.  In een natuurlijke levenswijze zorgt men voor reiniging van binnenuit door een gezond, volwaardig voedingspatroon, mineraalarm water, kruidenthee’s, sport, sauna, enz., aangevuld met uitwendige reinigende behandelingen zoals maskers met groene of bruine klei, komkommer, honing, avocado, enz.

 

Zwarte thee (gewone of Chinese thee) bevat cafeïne (minder dan koffie), purine en looizuur (tannine).

Tannine werkt constiperend, remt de opname van ijzer, verkleurt de tanden.  Langdurig gebruik van zwarte thee is eveneens ongunstig in het kader van een gezonde levenswijze.

Er bestaan vele gezonde kruidenthee’s, los of in builtjes, die men makkelijk kan maken, die aangenaam ruiken en een gunstig effect hebben op het menselijk lichaam, bvb. kamille, munt, jasmijn, rozenbottel, enz.

 

Frisdranken bevatten

 

Uit een Brits onderzoek blijkt dat kinderen die veel limonade drinken hieruit zoveel caloriën halen dat ze te weinig eetlust hebben om volwaardig voedsel te eten en hierdoor een groeiachterstand oplopen.  De onderzoekers noemen deze kwaal het limonadedrinkers-syndroom. 

 

In de Metro van 18 mei lezen we:

 

Brussel

Werkgevers die hun personeel gratis koffie en frisdrank aanbieden, kunnen de gemaakte onkosten volledig ingeven als beroepskosten.  Dat staat te lezen in De Zelfstandige, het halfmaandelijkse magazine van het Nationaal Syndicaat voor Zelfstandigen (NSZ).

Ook broodjes worden beschouwd als een sociaal voordeel.  Opvallend genoeg geldt dat niet voor een fruitmand.  Ongezonde frisdrank is dus niet belastbaar, gezond fruit is dat wel.  Een ietwat vreemde regel, nu steeds meer bedrijven hun werknemers gezonde voeding proberen aan te bieden.

Zie ook www.nsz.be

 

 

Cacao:

 

Ik verwijs ook naar de meer uitvoerige tekst over chocolade op de site.

Als alternatief kan men carob-dranken gebruiken.  De smaak en geur is sterk gelijkend op cacao, maar deze bevat geen theobromine.  Daar carob een peulvrucht is, kan het wel aanleiding geven tot winderigheid, een verschijnsel dat ook bij cacao kan voorkomen.

 

Alcohol (wijn, bier, likeur, etc.)

kan eetlustopwekkend werken, kalmeren en de bloedsomloop bevorderen, helpen om angst te verminderen, moed te vatten, het leven rooskleuriger te zien, enz.  Regelmatig gebruik heeft echter een nadelige invloed op de lever, hersenen, nieren, hartspier, bloeddruk, enz.

Alcohol kan in verband gebracht worden met/heeft een nadelige invloed op: snurken, angina pectoris, arteriosclerose, trombose, candidiasis, M.E., pancreasontsteking, levercirrose, spastisch colon, maagzweer, diverticulitis, hepatitis, winderigheid, bindweefselontsteking, psoriasis, hoofdpijn, migraine, duizeligheid, epilepsie, M.S., blaasontsteking, seksuele problemen, menstruatieproblemen, prostaatklachten, agressief gedrag, slaapproblemen, spijsverteringsmoeilijkheden, hyperventilatie, depressiviteit, kanker, AIDS, hoge bloeddruk, zenuwkwalen, psychiatrische ziektebeelden, hersenbeschadigingen, overgewicht, tekort aan vit.B,…

Alcohol is gegist, waardoor de vertering van het voedsel dat ermee in aanraking komt, in het honderd kan lopen en dit zorgt voor massa’s extra metabole toxines waar het lichaam mee belast wordt.

Verder werkt het ook verslavend, wat de oorzaak is van vele familiale en financiële drama’s.  De stap van sociale drinker naar verslaving verloopt traag en onopvallend, zoals we kunnen leren van alcoholverslaafden.

En laten we ook de vele doden en zwaargewonden niet vergeten in het verkeer en de drama’s voor de nabestaanden.

Bovendien is de combinatie met bepaalde medicijnen riskant, wat al menigmaal tot ongelukken geleid heeft.

Prof. Paul Bouts (1900-1999), pionier van de natuurgeneeskunde in België, vermeldt in zijn boek ‘Eet u gezond’ in 1975 dat wijn met meer dan 15 soorten chemische producten is bewerkt en reeds op het veld werden de druiven massaal besproeid.

 

Eind februari 2009 verschijnt een onderzoek in de pers dat wijn als kankerverwekkend kenmerkt en ongezond, zelfs één glas per dag.  Dit onderzoek werd uitgerekend in Frankrijk gevoerd, het wijnland bij uitstek.  Het hele land stond op zijn kop.

Vanuit de natuurgeneeswijze is het resultaat van zo’n onderzoek totaal niet verrassend en gewoon een bevestiging van wat we al vele tientallen jaren weten.  Het duidt eerder aan hoe men qua voeding en drank totaal het noorden kwijt is, omdat men alles bekijkt en beredeneert vanuit de cultuur ipv vanuit de natuur. 

Het is eerder verrassend dat men een taboe doorbreekt ondanks culturele en economische druk.  Dit kadert wellicht in het gegeven dat we in een tijd leven van ontmaskering, waar talrijke heilige huisjes, taboes, profitariaat, leugens en onaantastbaarheden aan de kaak worden gesteld, temeer daar deze mee onze samenleving ondermijnen en met die ontmaskeringen kunnen we alleen maar blij zijn.

Als men wil profiteren van de antioxidanten in wijn zoals procyanidine, kan men liever gebruik maken van druiven en druivensap, waar wijn uiteindelijk van gemaakt wordt, maar waar dan geen alcohol in zit.  Het gebruiken van alcohol verhoogt juist de behoefte aan antioxidanten.

 

Koffie, zwarte thee, frisdranken, cacao, alcohol horen niet thuis in een gezonde, natuurlijke levenswijze.  Ze ondermijnen de gezondheid.  Af en toe een tasje koffie of een glaasje wijn zal de zaak niet maken - het is ook niet gezond om fanatiek te worden - maar als men er een gewoonte van maakt, loopt men risico op talrijke klachten.

 

 

Laten we nu eens kijken over welke alternatieven we beschikken om onze dorst te lessen.

 

Water is de meest natuurlijke drank.  Wat doet een dier in de natuur als het dorst heeft?  Het zoekt water om te drinken, geen wijn, bier, koffie of frisdrank.  Heeft u uw hond, kat of parkiet al eens een schoteltje koffie, wijn, chocomelk gegeven?  Waarom niet?  Wat u absurd of riskant vindt voor uw huisdier, vindt u wel goed voor uzelf?

De aarde bestaat voor +/- 70% uit water; dit geldt ook voor het lichaam van de mens en voor een ideale, natuurlijke voedingswijze, waarbij het vocht gehaald wordt uit waterrijke voedingsmiddelen met een basenoverschot (fruit, groente, melkproducten, aardappelen,…).

Water dient als transportmiddel, oplosmiddel en zuiveringsmiddel.

 

Laten we eens kijken welke functies water heeft in het lichaam:

 

Bij een persoon van 70kg vinden we zo’n 42 liter water: 26 liter intracellulair en 16 liter extracellulair.  Dit laatste wordt dan nog eens verspreid over de bloedvaten (5 liter), de lymfe (2 liter), speeksel, maagsap, gal, darmsappen,… (9 liter).  Elke dag scheidt de mens ong 2,5 liter water uit via de urine, longen, huid, ontlasting.

 

De kwaliteit van het water dat we drinken speelt een grote rol in onze gezondheid.

In het boek ‘Gif in ons glas’ van ing. Yves Verheyen kunt u lezen hoe het drinkbaar water steeds schaarser wordt als gevolg van een combinatie van de steeds toenemende overbevolking, de evolutie sinds hun ontstaan van de oceanen van zoet naar zout, ontbossing, roofbouw, vervuiling met contaminanten en additieven uit de voeding, landbouwchemicaliën, hormonen, het toenemend verbruik in huishouden en industrie, lozing van afvalstoffen en olie, de uitbreiding van de woestijnen, het regenwater dat door de enorme beton- en asfaltmassa’s van de steden oppervlakkig wegspoelt en in zee terecht komt ipv de grondwatertafel aan te vullen, enz.  Er wordt voorspeld dat er conflicten en oorlogen zullen ontstaan om water.

 

 

Welk water zullen we drinken, naast het vocht dat al in onze voeding zit? 

Het is belangrijk om mineraalarm water te drinken, omdat de mens geen plant is en de mineralen in het water niet kan opnemen.  Heeft u er al eens bij stilgestaan dat de kalk in leidingwater die uw leidingen en apparaten verstopt, ook de kanalen van het lichaam verstopt en bvb bijdraagt tot slagaderverkalking, nierstenen, enz.?  De WHO heeft de norm voor het kalkgehalte in goed drinkwater bepaald op max. 10° Franse graden, de Europese norm ligt op 48°…  De kalk wordt aan het water toegevoegd omdat grondwater meestal zuur en zacht is en de leidingen zou aanvreten.  Door de kalk wordt het water basisch en hard.  Of dit gezond is, is niet het probleem van de waterzuiveringsbedrijven…

Deze anorganische mineralen vormen eerder een belasting voor de spijsvertering en de nieren, en worden o.a. in verband gebracht met nierstenen, galstenen, aderverkalking of arteriosclerose, artritis, hartaandoeningen, seniliteit, hersenverkalking, enz.  Niet uitgescheiden mineralen verbinden zich met cholesterol en vormen een aanslag op de wanden van onze bloedvaten.  Als een mens mineralen wil opnemen, moet hij die in organische vorm nemen, door het eten van groente, fruit, aardappelen, enz.  Hetzelfde kan trouwens gezegd worden van de mineralen in zeezout; deze zijn ook niet opneembaar voor de mens.  Prof. Dr. M. Cokelaere van de KUL stelt dat mineralen inderdaad dienen op te nemen via de voeding en niet door met anorganische mineralen belast water.

 

Laten we eens kijken wat ing. Yves Verheyen hierover zegt:

“Niet assimileerbare minerale stoffen, wat de anorganische mineralen in drinkwater in grote mate zijn, slaan langzaam in het menselijke organisme neer.  Anorganisch gebonden mineralen, onder de vorm van zouten, worden niet rechtstreeks door de menselijke cel geassimileerd.  Onze heterotrofe cellen (heterotroof: zich met autotrofen voedend: vbn zijn mens, dier, orchidee en andere planten) kunnen slechts organische zouten (bindingen van een mineraal aan een organische structuur), met polariserend vermogen, rechtstreeks opnemen.  De algen, bacteriën en sommige planten zijn autotroof en kunnen racemische mineralen, zijnde anorganisch gebonden mineralen zonder draaivermogen, aan water of aarde onttrekken en rechtstreeks assimileren door er een nieuwe structuur aan te geven.  Vele planten zijn ook heterotroof en doen beroep op de autotrofe bacteriën, die omheen de wortels zitten.  De industrialisering van de landbouw vernielde echter het bodemevenwicht en aldus de bodemmicro-organismen.  Deze organismen die de bodemmineralen (anorganisch) en oligo-elementen vóórverteren tot vorming van biochemische verbindingen (organisch) die door de gewassen en later ook door de mensen kunnen worden opgenomen.” (p.103)

Dr. Frans Morell: “De niet assimileerbare anorganische zouten zonder draaivermogen, die vervat zijn in drink- of kookwater, leiden tot een overbelasting van het bloed met elektrolyten, die dan moeten worden uitgescheiden door nierfiltratie.  De bestendige kalkafzettende werking van de niet-assimileerbare elektrolyten zal vroeg of laat de normale uitscheiding der nefronen verstoren.

Daaruit volgt onvermijdelijk dat het bloed onvoldoende gezuiverd wordt, en zo de weg wordt vrijgemaakt voor de degeneratieve ziekten.  De onvolledige filtratie leidt nl tot vorming van onoplosbare lagen, die zich ophopen en zoutafzettingen vormen.  Deze liggen steeds aan de oorsprong van minerale neerslag: verkalkingen in het organisme, alle verkalkingsziekten zoals de vroegtijdige veroudering en de seniliteit, evenals bvb stenen in de nieren, de gal, de longen en de hersenen, ook gewrichtsverkalkingen, ontkalking van de wervels en papegaaienbek, zonder de invloed te vergeten op artritis, aderverkalking, doofheid, cataract, en de beslissende rol bij het ontstaan van trombosen en carcinomen.” (Verheyen, p. 104)

 

Misschien denkt u “als ik een waterontkalkter installeer, ben ik toch alvast van de kalk van af”.  Zeker zullen uw apparaten hier dankbaar voor zijn.  Normaal worden ontkalkers alleen aangesloten op warmwaterleidingen.  Het gebeurt echter nogal eens dat ze bij de ingang van de waterleiding in de woning geïnstalleerd worden en daarmee ook op de koudwaterleidingen.  De moeilijkheid is nu dat de kalk wel uit het water wordt gehaald maar door de ionenwisselaar wordt vervangen door natrium.  Zo krijgt u natriumbicarbonaat, dat echter bloeddrukverhogend werkt en het hart- en vaatstelsel, evenals de spijsvertering zal belasten…

 

Er zijn vrij veel mineraalarme waters op de markt.  Lees steeds de etiketten, ze zouden niet meer dan 100 mg droogresten mogen bevatten.

Het is beter water te drinken uit glazen flessen dan plastic flessen, daar plastic geen inerte stof is en ongezonde stoffen afgeeft in het water.  Uit onderzoek is bvb. gebleken dat de dalende vruchtbaarheid o.a. te maken heeft met het gebruik van voedsel en drank in plastic verpakkingen.

“Alle kunststofflessen op de markt die gebruikt worden om water te verpakken zijn thermoplasten die eigenlijk gepolymeriseerde monomeren zijn en weekmakers bevatten.  In al deze thermoplasten zijn er residuen van kankerverwekkende niet gepolymeriseerde monomeren die dan op hun beurt in het water terechtkomen.

 

Heel veel waterflessen worden tegenwoordig in PET (polyethyleen terephtalaat) gemaakt.  Ook PET bevat dus gevaarlijke residu monomeren van ethyleen-teraphtalaat die niet gepolymeriseerd zijn en daarnaast bevat PET ook weekmakers die de zeer gevaarlijke kankerverwekkende stof “antimoon” bevat.  Dat werd bevestigd aan de universiteit van Heidelberg door prof. Dr. William Shotijk.  Na onderzoek stelde hij vast dat natuurlijk bronwater een gehalte van ca. 2 ng antimoon per liter bevat en eenmaal afgevuld in PET flessen het antimoongehalte steeg tot 630 ng per liter!

Ter gelegenheid van het zevende symposium van de DGEIM (Duitse gemeenschap voor energetische en informatie geneeskunde) werd door wetenschappers opgetekend dat bij afvulling van bronwater in PET-flessen na +/- 10-20 min geen energie van het oorspronkelijke bronwater meer voorhanden is.

Afvullingen in glasflessen verliezen bij de afvulling 10% energie en bij transport van A naar B 30% alsook bij opslag nogmaals 10% energie.  Dus in totaal 50% vooraleer het verbruikt wordt om nog te zwijgen van het ongemak van het steeds zwoegen met zoveel gewicht.

Het water uit de waterleiding is microbiologisch zuiver maar energetisch totaal dood, steriel gehouden met het giftig chloorgas, en opgeslagen in watertorens die vol hangen met GSM zendantennes!”

 

Over antimoon nog het volgende:

Antimoonmetaal wordt meestal omgezet in oxides, halogeniden of legeringen. Legeringen van lood met antimoon geven o.a. ‘hard’ lood. Andere legeringen worden bijvoorbeeld als halfgeleider gebruikt.

Antimoontrioxide wordt hoofdzakelijk gebruikt als vlamvertragende synergist voor kunststof, verf, rubber, textiel en kleefstoffen in combinatie met chloor- of broomverbindingen.  ‘Synergist’ wil zeggen dat het op zich niet vlamvertragend is, maar de werking van vlamvertragers (de chloor- of broomverbindingen) stimuleert. Zonder antimoontrioxide zouden er ongeveer twee keer meer chloor- of broomverbindingen gebruikt moeten worden om dezelfde vlamvertragende eigenschappen te krijgen.

Andere toepassingen van antimoontrioxide zijn:

de kleurstofindustrie, als PET-katalysator en als ontgassings- en ontkleuringsmiddel in de glasindustrie.  Voor deze laatste toepassing wordt ook natriumantimonaat gebruikt

(bron: folder Agoria Metalen & Materialen)

 

Water in PET-fles bevat vaker giftige stof

Voedselveiligheid & kwaliteit

Drink liever water uit glazen flesHEIDELBERG – Bronwater uit glazen flessen lijkt gezonder dan bronwater uit PET-flessen. PET-flessen met bronwater bevatten dertig keer meer giftige metalen dan water in glazen flessen. Dat blijkt uit onderzoek van de Universiteit van Heidelberg.

De onderzoekers namen 15 merken in Canada en 48 in Europa onder de loep en vonden daarin het toxische metaal antimoon. Dit metaal komt vrij bij het vervaardigen van PET-flessen. Antimoon wordt ook wel gebruikt voor loodbatterijen.

De hoeveelheden antimoon lagen overigens beneden het toelaatbare gehalte. Toch vindt onderzoeker, professor William Shotyk het vrijkomen van antimoon in PET-flessen bronwater ‘zorgwekkend’. Hoe langer het bronwater in de plastic fles zit, hoe meer antimoon vrijkomt.

Wat het precieze effect van antimoon op het menselijk lichaam is, is nog niet geheel duidelijk. ‘Maar een gunstig effect zal het metaal waarschijnlijk niet hebben’, aldus Shotyk. Antimoon wordt door de autoriteiten in Europa en de VS als een gevaarlijke substantie.

(bron: www.evmi.nl)

 

Wetenschappers vinden hoge concentraties antimoon in verpakte vruchtensappen

Deense en Griekse wetenschappers hebben onderzoek gedaan naar de concentratie antimoon in verschillende soorten verpakkingen met vruchtensap die zij kochten in diverse supermarkten in Griekenland, Denemarken en Schotland. In totaal werden 42 producten van 16 merken onderzocht. In 8 monsters vonden ze een concentratie antimoon die 2,7 keer hoger lag dan de norm die in de Europese Unie in drinkwater is toegestaan. De wetenschappers hebben over hun bevindingen gepubliceerd in het wetenschappelijk tijdschrift Journal of Environment Monitoring.


Voor sappen bestaat er geen maximum-limiet voor antimoon. De wetenschappers van de universiteiten van Kopenhagen en Kreta veronderstellen dat de stof is weggelekt vanuit het verpakkingsmateriaal of ergens in het productieproces in de drank terecht gekomen is. Aangezien van antimoon wordt vermoed dat de stof kankerverwekkend is, pleiten zij voor een beter monitoringsysteem en extra onderzoek.


De wetenschappers vonden zowel antimoon in vruchtensap uit een glazen fles, uit een kartonnen pak als in sap uit een PET-fles. De hoogste waarde werd gevonden in een kersensap uit een glazen fles die in Griekenland werd gekocht. Verder was opvallend dat er veel hoge waardes werden gevonden in sappen in PET-flessen van een specifiek merk, waarvan 16 monsters werden onderzocht. Dit product werd geproduceerd in het Verenigd Koninkrijk en zowel in PET-flessen als in een kartonverpakking verkocht. Nadere analyse leerde dat er een relatie lag tussen de gevonden waardes, het aantal dagen na de productie en het gehalte CO2 in de drank. De wetenschappers vermoeden daar een invloed van migratie vanuit de verpakking die wellicht is versterkt door een matige kwaliteit van het gebruikte PET-materiaal.

 

(Bron: www.foodholland.nl)

 

Schadelijke stof aangetroffen in 16 soorten fruitsap

 

Scandinavische wetenschappers luiden de alarmbel omtrent verschillende merken fruitsap. Ze kunnen een schadelijke stof bevatten die in verband wordt gebracht met kanker, waarschuwen ze. De onderzoekers troffen hoge concentraties antimoon aan in een aantal populaire fruitsapmerken, een stof die in grote hoeveelheden zelfs dodelijk kan zijn.

 Antimoon wordt gebruikt in de productie van PET-flessen. Het is een zilverwit halfmetaal dat ook in electronica en vuurvaste materialen wordt aangewend. De aanbevolen EU-limiet voor antimoon in drinkwater is vijf microgram per liter. Hogere concentraties kunnen tot misselijkheid en braken leiden. Voor voedingsmiddelen werd echter nog geen limiet vastgesteld  

Een team van de uiniversiteit van Kopenhagen ontdekte dat het goedje aanwezig is in flessen fruitsap in een concentratie die 2,5 keer zo hoog is als wat door de Europese Unie als 'veilig' wordt beschouwd voor kraantjeswater. In sommige gevallen waren de concentraties zelfs tien keer hoger.

'Zorgwekkend'
De wetenschappers vermoeden dat het antimoon in het sap terechtkomt vanuit de plastic flessen waarin het wordt bewaard. Het scheikundig element werd immers ook al aangetroffen in water uit plastic flessen.


De resultaten van het onderzoek worden als 'zorgwekkend' beschouwd, temeer omdat wereldwijd miljoenen kinderen de schadelijke substantie dreigen binnen te krijgen. Volgens vorige onderzoeken kan antimoon kanker, hart- en longproblemen veroorzaken. De wetenschappers roepen op om zo snel mogelijk verder onderzoek op te starten.


Hoewel de onderzoekers geen specifieke merken genoemd hebben, zou de substantie in 16 van de bekendste fruitsappen aangetroffen zijn.


Hoger risico voor kinderen

Claus Hansen, een lid van het onderzoeksteam, meent dat het citroenzuur in fruitsap de opname van antimoon in de drank versnelt. "De concentraties in de geteste producten overschrijden de limieten die werden opgesteld voor drinkwater, maar voor fruitsap bestaat nog geen wetgeving. We kunnen er echter niet van uitgaan dat de aangetroffen concentraties onschadelijk zijn. Het zou zinvol zijn om verder onderzoek te verrichten, zodat we een beter beeld krijgen van wat de limiet voor fruitsap moet zijn.


De onderzoeksploeg waarschuwt verder nog: "Marketing voor dergelijke dranken richt zich vooral op kinderen. Dat betekent dat die het vaker drinken en een groter risico lopen." (tw)

 

(bron: www.hln.be)

 

 

Veel mensen vragen zich af hoeveel water ze moeten drinken op een dag.  Er wordt bvb. aangeraden 1,5 liter per dag te drinken.  Voor sommige mensen een hele opgave, voor anderen te weinig.  De regel is vrij eenvoudig: drink als je dorst hebt en drink dan tot je verzadigd bent.   Een goede regel is acht glazen water, verdeeld over de dag.

 

Hoe komt het nu dat mensen zoveel moeten drinken?

In een gezonde voeding bestaat het grootste deel uit waterrijke voedingsmiddelen met een basenoverschot zoals groente, fruit, aardappelen, melk, yoghurt, enz.   De klassieke voeding bestaat echter hoofdzakelijk uit vochtarme, geconcentreerde voedingsmiddelen met een zuuroverschot zoals brood, kaas, vlees, charcuterie, vis, fastfood, suikerproducten, margarine, patisserie, enz. 

Om al deze droge voeding, rijk aan afvalstoffen, zout, geraffineerde suiker en zetmeel, transvetten, enz. te kunnen doorspoelen heeft het lichaam inderdaad veel water nodig. 

Wat men drinkt, is dan zelf ook nog vaak rijk aan afvalstoffen zoals koffie, gewone thee, frisdrank, energiedrankjes, bier, wijn, chocomelk.  Merkwaardig genoeg zijn deze dranken vochtafdrijvend, zodat men vrij vlug terug dorst krijgt.  Wist u dat het vochtgehalte van een baby bij de geboorte 90% bedraagt en – naast de normale veroudering - door het gebruik van verkeerde dranken,  leidingwater, de vele geconcentreerde voeding zakt tot 60% bij bejaarden?

Het is daarom beter water te drinken, eenvoudiger kan het niet.  Hoe zuiverder het lichaam, hoe minder afvalstoffen het te verwerken krijgt, hoe gezonder de voeding, hoe minder dorst men zal hebben.  De waarde van het drinkwater ligt o.a. in wat het meeneemt uit het lichaam, en niet uit wat het meebrengt.  Het is niet alleen de kwantiteit van vocht dat men drinkt, ook de kwaliteit.

 

Wie herinnert er zich nog dat pater Luc Versteylen in de jaren ’80 van de vorige eeuw scholen waar geen water te vinden was om te drinken, en alleen frisdrankautomaten, bestempelde als ‘onherbergzaam’?

 

Het is wel zo dat veel bejaarden in het algemeen te weinig drinken.  De signalen van het lichaam worden wat minder uitgesproken, zodat ze het gevoel van dorst negeren of niet opmerken.  Zij zouden in feite meer moeten drinken dan ze dorst hebben.  

Uitdroging, vooral bij oudere mensen, is een onderschat probleem.  Als het lichaam te weinig vocht krijgt, haalt het dit uit de cellen, tussen de cellen en uit het bloed.  Daardoor vernauwen de bloedvaten, stijgt de bloeddruk en op termijn zelfs het cholesterolgehalte, want als de cellen teveel water aan het bloed dreigen te verliezen, wordt er extra cholesterol gestuurd om de celmembranen te dichten als noodmaatregel om zich te weren tegen de osmotische druk van het bloed.  Ook kan er zout opgehouden worden om water vast te houden.  Als men dan als medicatie plaspillen krijgt voorgeschreven, valt men van de regen in de sloot...  Te weinig vocht kan ook leiden tot neurologische problemen zoals depressie, dementie en tot nierkwalen, vermoeidheid, infecties enz.

Er zijn verder ook nog wat we in de constitutieleer de Aardetypes noemen, te herkennen aan een breed nogal vierkant gezicht, laag voorhoofd, brede schouders, goed gespierd, eerder droge huid, fijne lippen, rimpels en groeven, harde werkers, taaie constitutie.  Deze mensen drinken ook vaak te weinig en dienen een extra inspanning te leveren om de voor hen typerende uitdrogingsverschijnselen en vroegtijdige veroudering te voorkomen. 

Ook mensen die een vochtarme voeding gebruiken en nooit dorst hebben, kunnen aan chronische uitdrogingsverschijnselen lijden, met sterk gekleurde en sterk geurende urine.  Zij dienen hun voeding drastisch te verbeteren en extra inspanningen te doen om zuiver water te drinken.

Het chronisch opnemen van te weinig vocht kan leiden tot een verdikking van het bloed, met risico op klontervorming en beroerte.  Uitdroging wordt beschouwd als medeoorzaak van talrijke chronische en degeneratieve aandoeningen.

 

Als we de vergelijking maken tussen het eten van watermeloen en het drinken van water, stellen we vast dat watermeloen voor ongeveer 90% uit organisch vocht bestaat, met een hoge bio-energetische waarde, vitaminen, mineralen, sporenelementen, enzymen, fytochemicaliën, een basenoverschot, enz.  Toen ik 25 jaar geleden in Spanje op vakantie was met een groepje vrienden, stelden we vast dat watermeloen goedkoper was dan water.  Zodoende aten we elke dag veel watermeloen; het leste de dorst beter dan water!

 

Sommige mensen lusten geen mineraalarm water en drinken liever water met veel mineralen.  De verklaring hiervoor is dat zij aan een mineraaltekort lijden; zij trachten instinctief mineralen te vinden in het water dat zij drinken omdat zij een demineraliserende voeding gebruiken met geraffineerde suiker, geraffineerde granen, geraffineerde vetten, geraffineerd zout, teveel eiwitten, enz.  Helaas zijn het anorganische mineralen die niet kunnen worden opgenomen en zelfs het lichaam belasten.  Al deze anorganische mineralen geven wel een reactie aan het lichaam om water uit de cellen te halen om toch ergens voor een zuiverend effect te kunnen zorgen; dit mineraalrijk water wordt soms gebruikt in afslankingskuren.  Omdat water uit de cellen wordt gestolen, is dit inderdaad bedrieglijk afslankend.

Gebruik zeker alleen mineraalarm water voor baby’s.

Prof. Vincent ontdekte dat zuiver water in staat is om depots van mineraaloverschotten en zure stofwisselingsresten uit het lichaam te spoelen.  Deze dragen er immers ook toe bij dat het bloed te dik wordt, wat bijdraagt tot arteriosclerose en hoge bloeddruk en een risico vormt voor trombose.  Hij ontdekte ook dat in regio’s met sterk mineraalhoudend water in Frankrijk twee keer zoveel mensen aan ziekten sterven als in regio’s met zuiver zacht water.  Hij stelde ook een sterke samenhang vast tussen slechte waterkwaliteit en kanker.

Prof. Huchard stelt dat water in het lichaam werkt door wat het meeneemt, niet door wat het meebrengt.

 

 

Er zijn echter ook mensen die veel fruit en groente eten, en zich – terecht – onthouden van ongezonde voedingsmiddelen gebaseerd op geraffineerde suiker, geraffineerde zetmelen, geraffineerde vetten, geraffineerd zout, additieven, enz. (snoep, koeken, gebak, taart, kortom de hele patisserie, confituur, choco, ijscrème, charcuterie,...).  Deze mensen krijgen heel veel kalium binnen, wat in principe heel gezond is, maar soms te weinig natrium.  En dit is niet goed, want natrium  is noodzakelijk voor de bloeddruk, maagzuurproductie, spierwerking, darmwerking, gezondheid van de botten, schildklierwerking, eleminatie van zuren, oplosbaarheid van slijmen,...  Hoewel men veel minder natrium nodig heeft dan algemeen gedacht wordt, bestaat dus bij een klein aantal mensen het risico op een natriumtekort.

Wat kunnen zij doen?  Zij kunnen groente gebruiken die meer natrium bevat, vooral de selders (knol-, blad-, bleekselder), venkel, spinazie, wortel, zuurkool.  Ze kunnen Tamari of Shoyu, gebruiken, een gefermenteerd sojaproduct dat gebruikt wordt als smaakmaker, waarin de mineralen van het zeezout opneembaar zijn door het lichaam dankzij de fermentatie.  Het bijzondere roze Himalayazout kan ook een hulp zijn.

 

Nogal wat mensen drinken water dat in feite te koud is.  De voorraad water staat in de kelder of, de garage waar het kouder is dan binnen.  Of ze drinken leidingwater, dat ook koud is, zeker in de winter en de herfst.  Sommige mensen zetten zelfs hun water in de koelkast!  Dergelijk koud water vormt een aanslag voor het tandglazuur en het tandvlees en de keel.  Het werkt  afkoelend en we dienen niet te vergeten dat we al in een koud klimaat leven het grootste deel va het jaar.  De drie maanden per jaar dat het warm is buiten, kan dit water wel ervoor zorgen dat men niet oververhit raakt.  Te koud water kan zelfs leiden tot een maagontsteking.  Water op kamertemperatuur of lichaamstemperatuur is beter.

 

Omdat de mens zelden tevreden is met eenvoudige dingen, is hij op het idee gekomen om koolzuur aan water toe te voegen, het zgn bruisend water.  Dit zuur draagt inderdaad bij tot de verzuring van het lichaam en we drinken in feite toch juist om de verzuring te verminderen?...  Bovendien vormt dit koolzuurhoudend water onverenigbare combinaties met allerlei soorten voedsel, waardoor dit deels gaat gisten of rotten, en dus zorgt voor extra verzuring, gasophoping en winderigheid.  Onwetendheid kent vele variaties.

 

 

Hoe zit het met leidingwater?

Het probleem van het leidingwater illustreert hoe de maatschappij worstelt met zijn vervuilende levenswijze.  Hier vinden we bij uitstek hoe de levenswijze van de Westerse mens totaal dient herzien te worden.  Als het water niet gezuiverd zou worden, krijgen we alles binnen wat door de landbouw, elektromagnetische straling en industrie erin terecht komt:

asbest, chroom, arsenicum, cadmium, cyanides, dichloorethaan, trichloorethaan, gechloreerde koolwaterstoffen, trichloorethylaan, tetrachloorethylaan, lood, koper, nikkel, PCB, PCP, zilver, zink, koolstoftetrachloride, chloroform, alumiumsulfaat, kalk, bacteriën, virussen, fosfor, dioxine, radioactief afval, kwik, kunstmeststoffen, drijfmest, herbiciden, fungiciden, insecticiden, tabak, wegenzout, olie, anorganische vetten, plastics, stikstof, haloformen, zwavel, aluminium, scalaire golven, DDT,…

“Men spoorde tot nu toe al 2000 organische microverontreiningen op.  Er zitten in het water echter ook nog heel wat onbekende stoffen, die ook tot in het drinkwater blijken door te dringen.  Dr. Kool (Nederlands instituut voor Drinkwatervoorziening) ontdekte in 1983 dat in elke liter drinkwater ong. 10 mg van dergelijke verontreinigingen zit. (…) Dr. S.M. Van der Gaag van het Keuringsinstituut voor Waterleidingartikelen in Nederland stelt: “Ongeveer 10% van de stoffen die in het rivierwater aanwezig zijn, kunnen we een naam geven en voor de rest weten we het eigenlijk niet!” (Verheyen, p. 67)

 

 

Ook leidingwater is vrij mineraalarm, maar dit is slechts één aspect van goed water. 

Volgens  professor in de hydrologie en bio-elektronica Louis Vincent is water behandeld  met chloor ‘dood’ water: het natuurlijk magnetisme van het water is vernietigd.  Op de 3 parameters waaraan zuiver drinkwater volgens hem moet voldoen - zuurtegraad, reductie-oxydatiepotentiaal, soortelijke weerstand – scoort leidingwater zeer slecht.

Door het chloreren van het water is het bacteriologisch zuiver, maar men blijft zitten met de bacterielijkjes, wat voor het lichaam ook een vervuiling betekent.  Chloor kan ook schadelijke nevenproducten vormen, zoals chloroform, chloral, gechloreerde propenal en butanelisomeren en dihaloacetonitrillen met mutagene werking.  De kans op kanker zou volgens bepaalde rapporten 44% hoger liggen bij mensen die gechloreerd water drinken.  De chlorering verhoogt trouwens het aantal mutagene stoffen  in oppervlaktewater dat gebruikt wordt voor zuivering.   Chloor vernietigt trouwens ook de darmflora, en dysbiose of darmfloraverstoring is een gekende problematiek bij talrijke ziektes en aandoeningen.

Door de ontzettende milieuvervuiling, chemische landbouw, overbemesting, enz. wordt het steeds moeilijker voor de drinkwatermaatschappijen water te leveren dat voldoet aan de Europese normen, denk maar aan de nitraten, residu’s van pesticiden, etc.  Om dezelfde reden voldoet putwater ook niet meer.  Regenwater is te sterk belast door de luchtvervuiling.

Onzuiver water kan heel wat schade aanrichten omdat water in ons lichaam bij zoveel processen betrokken is. 

Als men zich geen bult wil sleuren met water van de supermarkt, kan men gebruik maken van een waterfilter om de kwaliteit en de zuiverheid ervan te verbeteren.  Laat u niet misleiden door verkopers die beweren dat er mineralen in het water moeten zitten; het tegendeel is immers waar: hoe minder mineralen, hoe beter.  Het probleem van leidingwater illustreert hoe erg het gesteld is met ons milieu en hoe de westerse levenswijze de grond onder haar eigen voeten weggraaft.

 

De slechte geur van leidingwater is niet alleen te wijten aan chloor, maar kan ook te wijten zijn aan sulfaten, methaan, ijzer, heptanol, naftaleen, chloroform…

Een ander probleem zijn hormonen die niet weggefilterd kunnen worden door de klassieke zuiveringsinstallaties.  In onze beekjes en rivieren wemelt het van de hormonen: oestrogenen (als gevolg van het gebruik van “de pil”) en xeno-oestrogenen, dit zijn chemicaliën die sterk lijken op oestrogenen en lichaamsprocessen verstoren en bijdragen tot de dalende vruchtbaarheid.

In een onderzoek in Duitsland kwam men tot de ontdekking dat mannelijke vissen onder invloed van leidingwater sterven door de hoeveelheid oestrogenen of van geslacht veranderden…

Dr. Benijts van de RUG meldt dat hormonen en gelijkaardige chemische stoffen in het milieu de oorzaak zijn van diverse hormonale storingen bij dier en mens (vb daling van het zaadvolume en spermaconcentratie, verhoging van testikelkanker en borstkanker bij de vrouw, dalende potentie bij de man en geleidelijke feminisatie van de man) en zelfs van het immuunstelsel en het zenuwstelsel.

 

Sommige mensen menen dat je niet moet zeuren, want als je alles wegfiltert en vermijdt, kun je op den duur nergens meer tegen en wordt je zwakker.  Helaas, alleen voor virussen en bacteriën kan men immuun of resistent worden; tegen hormonen, nitraten, pesticiden, herbiciden, fungiciden, zware metalen, enz kan men niet resistent worden.  Ze ondermijnen de gezondheid en verzwakken het immuunsysteem.

 

Dan zijn er nog de antibioticaresten in leidingwater, wat bijdraagt tot de ontwikkeling van antibioticaresistentie.  Ondanks het feit dat gezuiverd leidingwater vrij is van ziekteverwekkende bacteriën, bevat het echter waterbacteriën die resistentiegenen in zich dragen.  Zij groeien in de waterleidingen en komen in contact met medicijnresten.  De ongevaarlijke bacteriën dragen hun resistentie tegen antibiotica over aan de menselijke darmflora, die hierdoor deels immuun wordt voor antibiotica.

Verder zitten we dus zoals iedereen weet met het probleem van de kalk in leidingwater.  Kalk wordt aan water toegevoegd o.a. om te vermijden dat zware metalen er zich zouden in oplossen.  Ondertussen maakt het allerlei apparaten, kranen, enz. kapot.

Volgens de wet moet flessenwater gecontroleerd worden op 10 parameters, leidingwater op 61.   Volgens de WHO zou water eigenlijk gecontroleerd moeten worden op 200 parameters.

Een aantal merken verpakt gewoon leidingwater in flessen.

Ook het putwater is niet meer drinkbaar, o.a. wegens teveel nitraten en ammoniak.

In een UNO-rapport van 2003 over de waterkwaliteit in 122 landen  kwam Finland naar voren op nr. 1 met het beste water, gevolgd door Canada op nr. 2.  België stond op nr. 122.  Engeland stond op nr. 4.

 

Vermelden we ook nog even wat prof. Bouts schrijft:

“ja… met het water is het erg gesteld, bijzonder voor Groot Antwerpen, dat zijn water moet putten uit de Nete en… het Albertkanaal, die steeds meer besmet zijn door de industrieën die erlangs als paddenstoelen oprijzen!  En altijd weer moeten sterkere ontsmettende producten gebruikt worden zoals natriumhypochloride (bleekwater) enz., die de leidingen aantasten en giftige of kankerverwekkende verbindingen uitlokken die leiden tot loodvergiftiging enz.  Toen ik dit vernam, werd een mysterie me duidelijk: dezelfde koffie, zo smakelijk in Rotselaar, op dezelfde manier klaargemaakt in Antwerpen, is voor mij ondrinkbaar, maar de Antwerpenaren zijn eraan gewend!” (p.65)

 

We zouden kunnen besluiten met te stellen dat het leidingwater te slecht is om te drinken en te goed is om mee te poetsen.  Door allerlei chemicaliën aan water te voegen, kan men nooit van slecht water goed water maken.

“Onze cellen en organen zijn ziek van al dat ballastwater.  Ons leidingwater, een met name mineraalrijk, gechloreerd en alkalisch water, is een sluipende moordenaar die mettertijd zijn zware tol eist.”  (Verheyen, p.84)

 

Water als informatiedrager

Dr. Cyril Smith heeft wetenschappelijk kunnen aantonen dat water trillingen opslaat en overdraagt.  Hij zette de elektromagnetische frequenties van koemelk op water, dat hij te drinken gaf aan mensen met een allergie voor koemelk, die hier niets van af wisten.  Ze vertoonden allergische reacties.  De Japanse wetenschapper Masaru Emoto maakt dit fenomeen zichtbaar door foto’s te maken van waterkristallen.  Vers bronwater vertoont mooie, symmetrische kristallen.  Stadswater vertoont chaotische, lelijke kristallen.  Mooie kristallen vindt men ook bij water waaraan positieve intenties worden gegeven zoals harmonische muziek, vriendschap, dankbaarheid, liefde, enz.

Dit verschijnsel wordt ook toegepast in de homeopathie en de Bachbloesems.

De ongunstige frequenties van toxische stoffen die werden gefilterd uit leidingwater, blijven hierin toch aanwezig.  Deze belasten het lichaam.  Men kan het water met positieve intenties ‘opladen’ en verbeteren.  Een andere mogelijkheid om de ongunstige frequenties te verwijderen is het gebruik van bepaalde transformatoren die tegelijkertijd het water opladen met duizenden gunstige frequenties.  Nog een mogelijkheid is het gebruiken van oeroude gesteentes zoals zeoliet.

Men kan in het drinkglas ook een bergkristal of andere edelstenen leggen,  dit verbetert eveneens de structuur van de waterkristallen.

 

Commissie voor Leefmilieu, Natuur, Ruimtelijke Ordening en Onroerend Erfgoed
Vergadering van 02/03/2010

Vraag om uitleg van de heer Frank Creyelman tot mevrouw Joke Schauvliege, Vlaams minister van Leefmilieu, Natuur en Cultuur, over de bestrijding van hormonale stoffen en resten van medicijnen in het drinkwater

 

“De heer Frank Creyelman

Uit diverse studies blijkt dat het Vlaamse oppervlaktewater in hoge mate vervuild wordt door hormonen. Die zijn onder meer afkomstig van vrouwen die de anticonceptiepil weer in de waterkringloop brengen. Ik hoef u niet te zeggen hoe dat gebeurt. Ook resten van medicijnen komen op deze manier in de waterkringloop terecht. Er blijkt een causaal verband te zijn tussen de blootstelling via water aan hormoonverstorende stoffen en reproductiestoornissen. Vissen zouden zelfs van geslacht veranderen. De kunstmatige oestrogene stoffen komen ook ruimer in het milieu voor, zodat ze onder andere via voeding een negatief effect uitoefenen op de vruchtbaarheid bij mannen. Onder andere de beweeglijkheid van zaadcellen zou daardoor sterk verminderen.

Een Europese studie uit 2008 toont eveneens aan dat het aantal borstkankers de voorbije decennia spectaculair is gestegen. Een op tien Europese vrouwen wordt vroeg of laat geconfronteerd met borstkanker. Dat zou grotendeels toe te schrijven zijn aan kunstmatige oestrogenen die in verschillende medicijnen voorkomen. Het probleem met die kunstmatige oestrogenen is dat zij slechts langzaam afbreken, in tegenstelling tot natuurlijke hormonen.

De problematiek van de aanwezigheid van hormoonverstorende stoffen in drinkwater wordt ondertussen door alle drinkwatermaatschappijen erkend. In 2008 antwoordde de toenmalige minister van Leefmilieu, mevrouw Crevits, op een vraag om uitleg over hetzelfde thema dat eraan werd gedacht om bij de drinkwaterproductie nog een bijkomende zuiveringsstap in te voeren, waarbij door ozonisatie de overblijvende schadelijke producten zouden worden vernietigd. Indien sommige schadelijke producten toch in het drinkwater zouden blijven voorkomen, zou aan de federale regering worden gevraagd om in het kader van de productnormering de nodige stappen te zetten. Minister Crevits wilde in bepaalde kwetsbare gebieden gebruiksbeperkingen invoeren voor sommige producten.

 

Mevrouw Tine Eerlingen :

Voorzitter, minister, collega’s, niet alleen hormonen komen in het water terecht, maar ook vervuilende stoffen die een invloed hebben op de hormonenhuishouding van jongeren. Zo blijkt bijvoorbeeld ook cadmium voor te komen in het drinkwater. De hoeveelheid blijft wel onder de norm, maar het is toch meer dan wat de Wereldgezondheidsorganisatie aanraadt. Past Vlaanderen ook zuiveringsmethodes voor het drinkwater toe rond cadmium?

(N het antwoord van mevrouw Joke Schauvliege)

De heer Frank Creyelman :

Minister, ik dank u voor het antwoord. Ik kan het vrij eenvoudig samenvatten. In 2008 is hier een vrij degelijke en gestoffeerde vraag om uitleg over gesteld, met allerlei beloftes van de vorige Vlaamse minister tot gevolg. Ik weet wel dat u dat dossier hebt geërfd en dat u nog niet zo lang bezig bent, maar ik stel toch vast dat er op 2 jaar tijd nog niets is veranderd. Er zijn geen systematische controles, die zijn ook niet wettelijk bepaald, er zijn geen normeringen, er zijn geen gebruiksbeperkingszones afgebakend en dergelijke meer. Ik zou toch voorstellen dat u daar werk van maakt.

U wacht op studies, maar we kunnen niet eeuwig blijven wachten op alle mogelijke nieuwe studies. Als ik daar over 1 of 2 jaar nog eens een vraag stel, hoop ik dat we toch wat verder zullen zitten in dit dossier.

(N het antwoord van mevrouw Joke Schauvliege)

De heer Frank Creyelman :

Ik ben geen technicus, u allicht ook niet. Ik weet dat die koolfilters niet volstaan. Ik heb een citaat van een waterconsulent, Jessica Daniëls, van 2008. Ze zegt dat de zuiveringsprocessen die water nu ondergaat voor het drinkwater wordt, niet gemaakt zijn om er hormonen uit te filteren. De enige efficiënte manier om af te geraken van hormonen en medicijnen is de omgekeerde osmose. Hoe men dat precies doet, weet ik ook niet, maar ik neem aan dat die mensen weten waarover ze het hebben.”

 

 

Vitaliteit van water

Natuurlijk vers bronwater kent tevens beweeglijkheid, het ontspringen uit een bron, de klim vanuit de aarde naar de oppervlakte, en de afdaling door beekjes, waar het bovendien opgeladen worden met het licht van de zon in de vorm van biofotonen.  Daar blijft bij leidingwater en flessenwater heel weinig van over.

Er bestaan filders die het water hervitaliseren.

Alleen zuiver, mineraalarm en levend water kan ons lichaam doeltreffend zuiveren van schadelijke stoffen die het binnenkrijgt via voeding, lucht, huid,…  Als je geen filter hebt om je drinkwater te zuiveren, zal het lichaam zelf als filter fungeren en vele afvalstoffen trachten op te slaan, vnl. in bindweefsel en vet.

In Amerika schijnt 1 op 2 gezinnen te beschikken over een filtertoestel.

 

Ook groentesappen en fruitsappen zijn goede dranken, maar hier moet men wel opletten wanneer of in combinatie waarmee men ze drinkt.  In een slechte combinatie kunnen ze nl. leiden tot gisting.  Er bestaan ook melkzure groentesappen, die een gunstige invloed hebben op de darmflora.  Veel groentesappen bevatten spijtig genoeg veel zout, maar er bestaan natriumarme sappen.  Specifieke tips i.v.m. het drinken van groentesappen en fruitsappen, vindt u op de desbetreffende teksten elders op de site.

 

Melk, karnemelk, yoghurt e.d. worden in de natuurvoeding niet gezien als een drank, maar als een voedingsmiddel en horen dus eerder thuis in een volwaardige maaltijd of ev. als tussendoortje bvb in de vorm van yoghurt of een milkshake met vers fruit.

Zie ook de meer uitvoerige bespreking van de voor- en nadelen van melk

Een kuur met melkwei heeft allerlei gunstige eigenschappen voor de gezondheid.

 

Kruidenthee’s kunnen naar samenstelling aangepast worden aan klachten waar men aan lijdt zodat deze een gunstige werking hebben op het zelfgenezend mechanisme.

Nogal wat mensen lusten geen thee.  Mogelijks komt dit omdat ze thee gedronken hebben die nogal een bittere smaak heeft.  Als men thee wil leren drinken, doet men er verstandig aan te beginnen met een thee met een smaakvol kruid zoals bvb. lavendel-bloem, citroenmelisse-blad, munt of gember.  Hierbij kan men dan andere kruiden toevoegen die wat minder smaken of eerder bitter zijn.

Ook kan men aan kruidenthee een lepeltje honing toevoegen voor de smaak en de gezondheid.

Hoe men best thee kan zetten, kan men vinden in de tekst over kruidenthee op de site.

 

Enkele bijzondere dranken die bij wijze van kuur of supplement voor enkele weken kunnen gebruikt worden:

 

Ø  Een glas water waaraan een theelepel appelazijn toegevoegd wordt

Ø  Een glas water met een soeplepel berkensap als lentekuur

Ø  Men kan aan een glas water een soeplepel groene klei toevoegen, dit roeren en laten bezinken, en het water vervolgens opdrinken, echter zonder de bezonken klei omdat dit bij sommigen constiperend kan werken en zelfs darmobstructie kan veroorzaken.

 

Probiotische dranken

Er bestaan ook allerlei levende dranken, die gunstig zijn voor de darmflora:

 

·         Kefir gelijkt op yoghurt, bevat minstens 25 soorten melkzuurbacteriën, antioxidanten, zuren, gunstige gisten en is nuttig bij darmproblemen, verzuring, verkalking, overgewicht, reumatische aandoeningen, cholesterol, enz.

·         Waterkefir, zonder melk, niet gepasteuriseerd, verbetert het immuunsysteem, bouwt de darmflora op, bevat levende enzymen, aminozuren, vitaminen en is ideaal om je eventuele voedingssupplementen bij in te nemen.  Nuttig bij verteringsproblemen, gebrekkige voedselopname, constipatie, diarree, reuma, cholesterol, M.S.,...

·         Komboecha is een ander levend product op basis van de theezwam, bevat gunstige bacteriën en gisten en is een sterke reinigingskuur, een veelzijdig probioticum en heeft een gunstige werking op talrijke organen en systemen, o.a. de lever, de spijsvertering, de immuniteit.

·         Brooddrank (melkzuur gefermenteerd)

·        

 

 

Vermijd te koude (vb. ijsblokjes in drank) of te warme dranken te gebruiken, deze kunnen de mond, het tandvlees, de maag en de slokdarm irriteren, zelfs ontsteken.  Koude dranken onderdrukken de afscheiding van maagzuur, waardoor de vertering vertraagt en er een grotere kans op gisting en rotting optreedt.

 

 

Geraadpleegde literatuur

BBNa, Nieuwsbrief n°1/09, Genk, 2009

Bouts, P., Eet u gezond, Standaard gezinsboeken, Antwerpen, 1975

Daniels, J., De boodschap van water, in: MaarNatuurlijk!, zomer 2008, pp.31-32

Daniëls, J., Weet u wel wat u drinkt?, in: MaarNatuurlijk!, Lente 2008, pp. 30-33

Daniëls, J., Samenvatting van verschillende uitspraken en studies van wetenschappers en medici betreffende water, Wilrijk, 2010

De Wever, S., Water voor iedereen, Groene Dag Nieuwsbrief 17, Roosdaal, s.a.

Diamond, H., Een leven lang fit, De Kern, Baarn, 1995

Duckaert, W.J., Water als medicijn, in: Maar natuurlijk!, nr.30, sept-okt 2009, pp.53-56

Faché, W., Gezond ontbijten, Publimedia VIOW, Laarne 2005

Houben, J., Kruidenchemie, Arinus, Genk, 1998

Houben, J., Giftige planten, Arinus, Genk, 1998

Houben, J., Voedingsmiddelenleer, Arinus, Genk, 1995

Pietroni, Alternatieve geneeswijzen

Reader’s Digest, Gezond leven/natuurlijk genezen

Verheyen, Y., Gif in ons glas, B-Promotion, Antwerpen, 1986

Vogel, A., De kleine dokter

 

 

© Luc Van Oost – gezondheidstherapeut – www.lucvanoost.be  

Dit artikel is auteursrechtelijk beschermd en mag op geen enkele wijze worden vermenigvuldigd of doorgegeven worden aan anderen zonder toestemming van de auteur.

Dit artikel werd met de meeste zorg samengesteld.  Niettemin is het nooit geheel uitgesloten dat informatie door tijdsverloop, recent wetenschappelijk onderzoek of andere oorzaken onjuist, onvolledig of achterhaald is.  De auteur kan niet aansprakelijk gesteld worden voor enige directe of indirecte gevolgen voortvloeiend uit de gegevens.  Dit artikel is niet bedoeld als vervanging voor een medische diagnose en medische zorg door een arts.  De lezer wordt uitdrukkelijk geadviseerd zijn arts te raadplegen bij enigerlei klachten of symptomen.

Suggesties, commentaar en reacties zijn steeds welkom op het vermelde e-mailadres.