Het Aardetype in een positieve gemoedsgesteldheid kunnen we herkennen aan heel wat mooie eigenschappen zoals zijn helderheid, stabiliteit, betrouwbaarheid, realistische kijk op de wereld o.a. omdat hij zintuiglijk aangelegd is, werklust, verantwoordelijkheidszin, sensuele ingesteldheid, geduld, vredelievendheid, hulpvaardigheid, waarheidlievend, onpartijdigheid, gehechtheid aan traditionele waarden, doorzettingsvermogen, vastberadenheid, routine, planmatigheid, praktische aanleg, nuchterheid, objectiviteit.

 

Nochtans kent hij negatieve eigenschappen en loopt hij enkele risico's:

 

Als het uit de hand loopt, dan raakt het gevoelsleven opgedroogd, hij wordt te droog, te ernstig, te realistisch, teveel op zichzelf afgestemd; hij verliest het contact met de anderen, heeft zich te hard ingespannen.  Hij wordt moe, somber en treurig, hij kan zich moeilijk uiten.  Hij lijdt onder mislukte pogingen, gemiste kansen, fouten, ontgoochelingen en zelfverwijt.  Hij raakt verstrikt tussen willen en niet kunnen.  Hij beweegt traag en moeizaam, zijn spieren en gewrichten worden stram, hij gaat gebukt onder zijn stemming, zijn huid wordt droog, hij krijgt rimpels en gaat snel verouderen. 

 

'De melancholicus bezit veel vuur en lucht, maar te weinig water.  De lucht wakkert het vuur aan, dat op zijn beurt de aarde doet uitdrogen.  Het aardetype is immers heel actief bezig, maar het gevoelsleven (W) is voor hem bijkomstig.  De afwezigheid van water maakt het leven onmogelijk.  De melancholicus is door al te grote ijver, door een te groot verantwoordelijkheidsgevoel en door een niet-aflatende inzet gestrand in zijn gevoelsleven.  Hij heeft zijn gevoelsleven verwaarloosd omdat andere dingen voor hem belangrijker zijn.  Het aardetype is immers een realist en houdt van tastbare resultaten.  Gevoelswaarden kan men niet concreet uitdrukken, vandaar de verwaarlozing van het gevoelsleven.  De melancholicus is letterlijk uitgedroogd.  Zijn verdriet is er een van “droge” tranen.' [1]

                      

Zoals reeds eerder uitgelegd domineert bij vervuiling het element aarde.  De lichaamssappen raken gestrand, de toxicatie neemt toe.   Homotoxinen van fysieke oorzaak beïnvloeden het geestelijk leven negatief.  Anderzijds brengen stress en emoties ook heel wat homotoxinen met zich mee.  Zo zien we de wisselwerking tussen lichaam en geest.      

'Droog, vast, samentrekkend, hard zijn allemaal kwaliteiten van het element aarde (zwarte gal, melancholie).  (...) Er wordt gestreefd naar een betere doorstroming, zodat de concentratie van toxinen afneemt.  De lichaamssappen worden weer vloeibaar en worden uitgescheiden.  Daarvoor doen we een beroep op de elementen water, lucht en vuur.' [2]

Ik verwijs voor de therapeutische implicaties naar het stuk over de therapeutische mogelijkheden en het therapieplan.      

 

Verder valt het op in de levenspiramide dat men te veel met het mentale aspect bezig is, het denksysteem is helemaal overbelast en kan als medeoorzaak van melancholie gezien worden.   

Ook het evenwicht tussen linker- en rechtersenhelft is verstoord en draagt bij tot een afwijkende gemoedsgesteldheid; hij neemt alles te letterlijk, hij denkt te veel logisch en analytisch, is te verbaal bezig.  Daarentegen zijn de functies van de rechter hersenhelft niet afwezig maar ondervertegenwoordigd: de intuïtie, het creatieve, het non-verbale, de gevoels-matige benadering; er is bovendien bij soms sprake van een verstoring van het dag-nachtritme.

Vanuit  het onevenwicht tussen de lichaamssappen, tussen de hersenhelften en tussen cortex en hersenstam is het begrijpelijk dat men ook gevoelig is voor stress gezien het stressmechanisme onderdeel is van de hersenstam.  Dit leidt dan weer tot een verstoring tussen het evenwicht in sympathicus en parasympathicus, aanleiding gevend tot allerlei functiestoornissen zoals migraine, overgewicht (schildklier),  slaapproblemen.

 

Over het omgaan met gevoelens vertelt homeopaat George Vithoulkas ons voldoende:

“Onze omgeving weegt het zwaarst op ons individueel gedragspatroon bij de opvoeding en wij ervaren dat ons opvoedkundig systeem algemeen tekortschiet bij de emotionele vorming van de jeugd, met als gevolg dat het emotionele gedeelte in ons werkelijk ondervoed is en dus gemakkelijk vatbaar voor ziektes, m.a.w. stoornissen op emotioneel niveau.  In deze moderne wereld van materialisme en techniek constateren wij dat ons opvoedingssysteem vooral twee terreinen beslaat nl. het atletische (fysisch niveau) en het intellectuele (het mentale niveau).  Het atletische kind en het zeer verstandige kind zijn de helden van onze maatschappij.  Gevoelige, artistieke, musicale of poëtische jonge mensen worden zelden gewaardeerd of aangemoedigd.  De televisie blijkt in deze tijd een zeer grote invloed uit te oefenen op de emotionele opvoeding van de jongeren.  Spijtig genoeg worden camera’s hoofdzakelijk gericht op overdreven of gefantaseerde levensaspecten. (…) Gezonde emotionele uitdrukkingen worden de kop ingedrukt: ons opvoedkundig systeem beklemtoont het in de rij lopen, het normale en het succes in de wedijver met anderen.” [3]

 

Bron:

Dries, J., Natuurgeneeswijze, Arinus, Genk, 1996

Dries, J., Wie ben ik?, Arinus, Genk, s.a.

Vithoulkas, G., Homeopathie, Bohn, Scheltema & Holkema, Antwerpen/Utrecht, 1985

 

© info@lucvanoost.be  

Dit artikel is auteursrechtelijk beschermd en mag op geen enkele wijze worden vermenigvuldigd of doorgegeven worden aan anderen zonder toestemming van de auteur.

Dit artikel werd met de meeste zorg samengesteld.  Niettemin is het nooit geheel uitgesloten dat informatie door tijdsverloop, recent wetenschappelijk onderzoek of andere oorzaken onjuist, onvolledig of achterhaald is.  De auteur kan niet aansprakelijk gesteld worden voor enige directe of indirecte gevolgen voortvloeiend uit de gegevens.  Dit artikel is niet bedoeld als vervanging voor een medische diagnose en medische zorg door een arts.  De lezer wordt uitdrukkelijk geadviseerd zijn arts te raadplegen bij enigerlei klachten of symptomen.

Suggesties, commentaar en reacties zijn steeds welkom op het vermelde e-mailadres.



[1] Dries, J., Natuurgeneeswijze, p.144-145

[2] Dries, J., Natuurgeneeswijze, p.108

[3] Vithoulkas, G., Homeopathie, p.19-20